'Ὅλα ὅσα ὁ ἄνθρωπος ἐκθέτει ἤ ἐκφράζει εἶναι σημειώσεις στὸ περιθώριο ἑνός κειμένου ἑνὸς κειμένου ποὺ ἕχει σβηστεῖ ολοσχερῶς. Ἀπὸ τὸ νόημα τῆς σημείωσης ὑποθέτουμε ποιό θὰ πρέπει νὰ ἦταν τὸ νόημα τοῦ κειμένου. Ἀλλἀ ἀπομένει πάντα μιὰ ἀμφιβολία, καὶ τὰ πιθανὰ νοήματα εἶναι πολλά.'

*

  '... καὶ ἡ νύχτα μὲ τὸ σκοτεινό της μυστήριο διάτρητο ἀπὸ ἄστρα.'

*

  'Η ζωὴ εἶναι ὁ δισταγμὸς μεταξὺ ἑνὸς θαύμαστικοῦ καὶ ἑνὸς ἐρωτηματικοῦ. Ἐν τῆ ἀμφιβολία, ὑπάρχει ἡ τελεία.'

*

  'Ὅλες οἱ προτάσεις στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, ἄν διαβαστοῦν μέχρι τὸ τέλος, καταλήγουν σ’ ἕνα ἐρωτηματικό.'

*

  'Τὸ μηδὲν εἶναι ἡ μεγαλύτερη μεταφορά. Ἡ αἰωνιότητα εἶναι ἡ μεγαλύτερη παρομοίωση. Ἡ ὕπαρξη τὸ μεγαλύτερο σύμβολο.'

*

  'Μόνο τὸ πρῶτο βῆμα κοστίζει. Ἀλλὰ ἀφοῦ κάνεις τὸ πρῶτο βῆμα, τὸ δεύτερο εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα μετὰ ἀπὸ αὐτό. Πρέπει νὰ τὸ λαμβάνουμε ὑπόψη μας καὶ νὰ μὴν κάνουμε κανένα βῆμα... Ὅλα τὰ βήματα κοστίζουν.'

*

  'Ὁ ποιητὴς ἀξίζει ὅσο τὸ καλύτερο ποίημά του.'

*

  'Δύο καλὰ ποιήματα, ἄν τὰ ὑπολογίσουμε μαζί, δὲν ἀξίζουν περισσότερο ἀπ’ ὅσο τὸ καλύτερο ἀπὸ τὰ δύο.'

*

  'Ὅποιος ἔχει τὰ ἄνθη δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Θεό.'

*

  'Καὶ μόνο τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουμε ἀποδεικνύει τὰ πάντα.'



Φερνάντο Πεσόα, Marginalia: Αφορισμοί και Αποφθέγματα, μτφρ. Χάρης Βλαβιανός & Μαρία Παπαδήμα, εκδ. Εξάντας

Ο Άλλος


Επινόησε ένα πρόσωπο για τον εαυτό του
                        Πίσω από αυτό
Έζησε, έσβησε και αναστήθηκε
Πολλές φορές.
                                Το πρόσωπό του σήμερα
Έχει τις ζάρες εκείνου του προσώπου.
Αυτές δεν έχουν προσωπείο.

* * *

Χωριό


Οι πέτρες είναι χρόνος
                                   Ο άνεμος
Αιώνες ανέμου
                        Τα δέντρα είναι χρόνος
Οι άνθρωποι είναι πέτρες
                                   Ο άνεμος
Αναστρέφεται και βουλιάζει
Σα μια πέτρινη μέρα

Δεν υπάρχει εδώ νερό παρ’ όλη τη λάμψη των ματιών σου.


* * *

Towbridge Street, 4


Αυτή η ώρα έχει το σχήμα μιας παύσης
Αυτή η παύση έχει το δικό σου σχήμα
Εσύ έχεις το σχήμα μιας πηγής καμωμένης
Όχι από νερό αλλά από χρόνο
Τα μέλη μου σκιρτούν στο άγγιγμά σου
Ό,τι ήμουν είμαι ακόμα δεν είμαι
Η ζωή μου δίχως βάρος
                                   -το παρελθόν λιγοστεύει
Το μέλλον λίγο νερό στα βλέφαρά σου.



Οκτάβιο Παζ, Σύντομα Ποιήματα, μτφρ. Αντώνης Μακρυδημήτρης, εκδ. Ταξιδευτής

ΣΟΛΟ ΠΙΑΝΟΥ


Μια κι η ζωή δεν είναι άλλο από μια μακρινή πράξη,
Λίγος αφρός που γυαλίζει μέσα σ’ ένα ποτήρι˙
Μια και τα δέντρα δεν είναι άλλο από έπιπλα που κουνιούνται:
Δεν είναι άλλο από καρέκλες και τραπέζια σε συνεχή κίνηση˙
Μια κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε άλλο από όντα
(Όπως ο ίδιος ο θεός δεν είναι άλλο παρά θεός)
Μια και δε μιλάμε για να μας ακούσουν
Παρά για να μιλήσουν κι οι άλλοι
Κι ο ήχος έρχεται πριν από τις φωνές που τον παράγουν
Μια κι ούτε καν έχουμε την παρηγοριά ενός χάους
Στον κήπο που χασμουριέται και πλημμυρίζει αγέρα,
Ένα αίνιγμα που πρέπει να ξεδιαλύνουμε πριν πεθάνουμε
Για να μπορέσουμε να αναστηθούμε ήσυχα μετά
Όταν έχουμε χορτάσει τη γυναίκα˙
Μια που υπάρχει και στην κόλαση ουρανός,
Επιτρέψτε μου να κάνω κι εγώ μερικά πράγματα:

Θέλω να κάμω φασαρία με τα πόδια μου
Θέλω η ψυχή μου να βρει το σώμα της.

* * *

ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ


Μυαλά που λειτουργούν μονάχα
μ’ αυτό που λεν’ οι αισθήσεις
έφτιαξαν έναν ουρανό ζωομορφικό
χωρίς δομή δική του
απλή απεικόνιση του ζωικού βασιλείου
που βρίθουν χερουβείμ και άγγελοι
σαν να ‘ταν κατοικίδια πουλιά
-απαράδεκτο από κάθε άποψη!-
εγώ υποπτεύομαι πως ο ουρανός πιο πολύ μοιάζει
με μια μελέτη συμβολικής λογικής
παρά με ζωολογικό κήπο.



Νικανόρ Πάρα, Ποιήματα και Αντιποιήματα, μτφρ. Ρήγας Καππάτος, εκδ. Εκάτη