'Θυμήθηκε τα βιβλία από τα οποία διδάχτηκε τη ζωή και χαμογέλασε πικρά. Βιβλία! Να, τούτη εδώ είναι ένα βιβλίο, κάθεται με γυμνά τα μπράτσα, με τα μάτια κλειστά, με μια έκφραση μακαριότητας στο χλομό, τυραννισμένο πρόσωπο και περιμένει υπομονετικά. Είναι ντροπή να είσαι καλός... Και άξαφνα, με θλίψη, με φρίκη, με πόνο ανείπωτο, ένιωσε ότι η ζωή γι’ αυτόν είχε τελειώσει μια για πάντα, ότι δεν μπορούσε πια να είναι καλός. Αυτός ζούσε γι’ αυτό και μόνο το πράγμα, για να είναι καλός, αυτό μονάχα τον έκανε να χαίρεται, αυτό μονάχα είχε να αντιπαράθεσει και στη ζωή και στο θάνατο, κι αυτό δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τίποτα πια. Έρεβος.'

Λεονίντ Αντρέγιεφ, Έρεβος, μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, εκδ. Ρόες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου