'Οἱ διαρκῶς ἐπαναλαμβανόμενες τελετουργίες τῆς κυριαρχίας καί τῆς ὑποδούλωσης, ἡ τέχνη πού ὁλοένα καί περισσότερο καταγίνεται νά ἀποδώσει τά θέματα αὐτῶν τῶν τελετουργιῶν δέν εἶναι ἴσως παρά μιά λογική ἐπέκταση τῆς τάσης πού χαρακτηρίζει τήν κοινωνία τῆς ἀφθονίας νά στρέφει κάθε τμήμα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς πρός μιά συγκεκριμένη προτίμηση, πρός μιά ἐπιλογή· νά σπρώχνει τούς ἀνθρώπους νά βλέπουν τήν ἴδια τή ζωή τους ὡς ἕναν τρόπο (ζωῆς). Σέ ὅλες τίς κοινωνίες, μέχρι τώρα, τό σέξ ὑπῆρξε κατά μέγα μέρος μιά δραστηριότητα (κάτι πού πρέπει κανείς νά κάνει χωρίς νά πολυσκέφτεται πάνω σ’ αὐτό). Ἀλλά ἀπό τή στιγμή πού τό σέξ γίνεται μιά προτίμηση, μιά ἐπιλογή, βρίσκεται, ἴσως, σχεδόν στόν δρόμο πού ὁδηωγεῖ σέ μιάν αὐτοσυνείδητη μορφή θεάτρου, αὐτό ἀκριβῶς πού εἶναι ὁ σαδομαζοχισμός: μιά μορφή ἰκανοποίησης ἡ ὁποία εἲναι βίαιη καί ταυτόχρονα ἔμμεση, τελείως διανοητική.
   Ὁ σαδομαζοχισμός ὑπῆρξε πάντοτε ἡ ἀκραία ἔκφραση τῆς σεξουαλικῆς ἐμπειρίας, κατά τήν ὁποία τό σέξ ἀποκτᾶ ἀπόλυτο χαρακτρήρα, δηλαδή ὀξύνεται ἀπό τήν προσωπικότητα, τίς σχέσεις, τόν ἔρωτα. Δέν πρέπει νά μᾶς ἐκπλἠσσει τό γεγονός ὅτι προσαρτήθηκε στή ναζιστική συμβολική κατά τά πρόσφατα χρόνια. Οὐδέποτε πρίν αἰσθητικοποιήθηκε τόσο συνειδητά ἡ σχέση Κυρίου και Δούλου. Ὁ Σάντ χρειάστηκε νά ἐπινοήσει τό θέατρο τιμωρίας καί ἡδονῆς ἐξ ὑπαρχῆς, αὐτοσχεδιάζοντας τή διακόσμηση, τά κουστούμια καί τίς βλάσφημες τελετουργίες. Τώρα ὑπάρχει ἕνα βασικό σενάριο διαθέσιμο στόν καθένα. Τό χρῶμα εἲναι τό μαῦρο, τό ὑλικό εἶναι τό πετσί, τό δόλωμα εἶναι ἡ ὀμορφιά, ἡ δικαιολογία εἲναι ἡ εἰλικρίνεια, ὁ σκοπός εἲναι ἡ ἔκσταση, ἠ φαντασίωση εἶναι ὁ θάνατος.'

Σούζαν Σόταγκ, Η Γοητεία του Φασισμού (Δύο Δοκίμια), μτφρ. Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, εκδ. Ύψιλον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου