'Η εξουσία και ο κόσμος που, παρότι δεν αποτελεί εξουσία, διατηρεί απτές σχέσεις με την εξουσία έχει αποκλείσει τους ελεύθερους διανοούμενους –ακριβώς εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο είναι φτιαγμένος– από την πιθανότητα να έχουν αποδείξεις και ενδείξεις. Θα μπορούσα να αντιτάξω ότι εγώ, για παράδειγμα, ως διανοούμενος και εφευρέτης ιστοριών, θα μπορούσα να εισέλθω σε αυτόν τον κατηγορηματικά πολιτικό κόσμο (της εξουσίας ή κοντινό στην εξουσία), αν συμβιβαζόμουν με αυτόν, και κατόπιν θα μπορούσα να απολαύσω το δικαίωμα να έχω, κατά πάσα πιθανότητα, αποδείξεις και ενδείξεις.
   Στην οποιαδήποτε ένσταση θα απαντήσω ότι αυτό δεν είναι εφικτό γιατί είναι ακριβώς η αποστροφή μου να προσχωρήσω σε έναν τέτοιο πολιτικό κόσμο που προσδιορίζει το δυνητικό μου θάρρος ως διανοούμενου να πει την αλήθεια: δηλαδή να πω τα ονόματα.
   Το θάρρος του διανοούμενου να λέει την αλήθεια και η πολιτική πρακτική είναι δύο ασυμβίβαστα πράγματα στην Ιταλία.
   Στον διανοούμενο –βαθιά και έντονα περιφρονημένο από ολόκληρη την ιταλική αστική τάξη– επιδίδεται μια διαταγή να επιτελέσει έναν ρόλο, φαινομενικά εξέχοντα και ευγενή, αλλά στην πραγματικότητα δουλοπρεπή: εκείνον του να πραγματεύεται ηθικά και ιδεολογικά ζητήματα.'

Πιερ Πάολο Παζολίνι, μτφρ. Ηλίας Διάμεσης, εκδ. Ουαπίτι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου