ανάμεσα στα στήθη
της κτηνώδους
Μαρτζ πλαγιάζουν μεγαλόσωμοι
άντρες που υμνούν

της Μαρτζ το σμιλεμένο χαδιάρικο
κορμί          των ανδρών αυτών
τα δάχτυλα εκσφενδονίζουν κορμούς
μεταφέρουν τσουβάλια περιστρέφουν βαρέλια

τυλίγονται
ερωτικά
γύρω
από μπίρες

            τα χέρια αυτών των ανδρών
ανήκουν στον κόσμο αλλά
τα σώματά τους μεγάλα και σουρωμένα
ανήκουν
στη Μαρτζ
της οποίας το λεπτοπράσινο πουγκί
του προσώπου της κάνει
έναν παχυλόχρυσο

μορφασμό
που λέει ζήτω
ζήτω για τους μεγαλόσωμους άντρες
που πλαγιάζουν

ανάμεσα στα στήθη
της κτηνώδους Μαρτζ
για τους δυνατούς άντρες
που

κοιμούνται ανάμεσα στα πόδια της Λιλ

*

πιο κοντά: ανάσα της ανάσας μου: τα διεγερτικά
σου μέλη μη μου πάρεις: κάνε τον πόνο μου γεύμα τους τρελό
αφήνοντας της απαλής γλυκύτητας τις τίγρεις σου αργά
να τρυπώσουν στης νέας πρόσμιξης το άνθος το βουβό:
πιο βαθιά: αίμα του αίματός μου: με σβελτάδα που ανοδικά
ζαρώνει βύθισε αυτές τις λεοπαρδάλεις ονείρου λευκού
στη χαρούμενη σάρκα του φόβου μου: πιο τακτικά του σκοταδιού
αυτή την ψίχα να λειάνεις: σκάλισε τα σατανικά
χαμολούλουδα της αφροσύνης στα χείλη τα σφιχτά
και σ’ απλωμένα μάτια που στριφογυρίζουν με ξέφρενο φως
σμίλεψε τη θανατερή φλόγα που αρπάζει μεθυστικά.

Ανάμεσα σε στομωμένα σπίτια ζαρώνουν γκρίζα ερωτηματικά

διψασμένα. Τα νεκρά αστέρια βρομούν.       αυγή.     Κουτό,

του κοριτσιού κουφάρι ποιητικό

*

το κορίτσι μου με τα σκληρά μακριά μάτια είναι ψηλό
καθώς στέκεται, με τα μακριά σκληρά της χέρια σιωπηλά
να μένουν στο φόρεμά της, για τον ύπνο καλά,
είναι γεμάτο εκπλήξεις το σώμα της μακρύ σκληρό
όταν μου χαρίζει, σαν σύρμα ηλεκτροφόρο λευκό
ένα σκληρό μακρύ χαμόγελο κάνει κάποιες φορές
να καθαρίζουν χαρωπά μέσα μου οδύνες φοβερές,
κι εύκολα φτάνει απ’ των ματιών της τον θόρυβο απαλό
η αδημονία μου στα άκρα ─ το κορίτσι μου είναι ψηλό
και λυγερό, με πόδια αδύνατα και μοιάζει με κισσό
που ξόδεψε στον φράχτη του περιβολιού μιαν ολόκληρη ζωή,
προορισμένος να πεθάνει.      Όταν πλαγιάζουμε βλοσυροί
αρχίζει να συστρέφεται και να τυλίγεται γύρω μου μ’ αυτά
τα πόδια, το πρόσωπο και το κεφάλι μου αρχίζει να φιλά.

*

μ’ αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το
σώμα σου.     Είναι κάτι εντελώς πρωτοφανές.
Μύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.
μ’ αρέσει το σώμα σου.   μ’ αρέσει αυτό που κάνει,
πώς το κάνει.   μ’ αρέσει να νιώθω τη σπονδυλική σου
στήλη και κάθε κόκαλο του σώματός σου και την τρεμουλιαστή
-σφιχτο-απαλότητα και αυτήν που εγώ θα
ξανά και ξανά και ξανά
φιλήσω,       μ’ αρέσει να φιλώ αυτό κι εκείνο πάνω σου,
μ’ αρέσει, να χαϊδεύω αργά το, ανασηκωμένο χνούδι
της ηλεκτρικής σου γούνας, και αυτό-που έρχεται
μέσα από σάρκα που ανοίγει… Και μάτια μεγάλα
                                                      ερωτο-ψίχουλα,

και ίσως μ’ αρέσει η συγκίνηση

κάτω από μένα εσύ πρωτοφανής

*

είναι φορές που είμαι ζωντανός γιατί μαζί
μ’ εμένα κοιμάται το άγρυπνο φυλλοειδές της σώμα
που νιώθω αργά να γίνεται όλο και πιο αιχμηρό
να διακρίνεται αργά με την αγάπη του,
που μπήγει απαλά τα δόντια στον ώμο μου
ώσπου να πραγματώσουμε την Εαρινομυρωδάτη
μεγάλη έντονη μαζιχρωματιστή στιγμή

ευχάριστα τρομακτική

όταν, το στόμα της που ξαφνικά ξυπνά, αρχίζει
ολότελα με το δικό μου άγρια να παίζει
(κι απ’ τους μηρούς μου που ανασηκώνονται και ξεφυσούν
μια δολοφονική βροχή φτάνει σκιρτώντας στο
ανωφερές μοναδικό βαθύτατο λουλούδι που
κουβαλά σε μια χειρονομία των γοφών της)


ε.ε. κάμινγκς, Ερωτικά Ποιήματαλοιπόν ας φιληθούμε, μτφρ. Χάρης Βλαβιανός & Γιάννης Δούκας, εκδ. Πατάκης ε.ε. κάμμινγκς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου