'Ὡς δ’ Αἴγυπτός τ’ ἀφισταμένη βοηθούντων Ἀθηναίων καὶ τριήρεις Ἑλληνικαὶ μέχρι Κύπρου καὶ Κιλικίας ἀναπλέουσαι καὶ Κίμων θαλαττοκρατῶν ἐπέστρεψεν αὐτὸν ἀντεπιχειρεῖν τοῖς Ἕλλησι καὶ κωλύειν αὐξανομένους ἐπ’ αὐτόν, ἤδη δὲ καὶ δυνάμεις ἐκινοῦντο καὶ στρατηγοὶ διεπέμποντο καὶ κατέβαινον ἀγγελίαι πρὸς Θεμιστοκλέα, τῶν Ἑλληνικῶν ἐξάπτεσθαι κελεύοντος βασιλέως καὶ βεβαιοῦν τὰς ὑποσχέσεις, οὔτε δι’ ὀργήν τινα παροξυνθεὶς κατὰ τῶν πολιτῶν οὔτ’ ἐπαρθεὶς τιμῇ τοσαύτῃ καὶ δυνάμει πρὸς τὸν πόλεμον, ἀλλ’ ἴσως μὲν οὐδ’ ἐφικτὸν ἡγούμενος τὸ ἔργον, ἄλλους τε μεγάλους τῆς Ἑλλάδος ἐχούσης στρατηγοὺς τότε καὶ Κίμωνος ὑπερφυῶς εὐημεροῦντος ἐν τοῖς πολεμικοῖς, τὸ δὲ πλεῖστον αἰδοῖ τῆς τε δόξης τῶν πράξεων τῶν ἑαυτοῦ καὶ τῶν τροπαίων ἐκείνων, ἄριστα βουλευσάμενος ἐπιθεῖναι τῷ βίῳ τὴν τελευτὴν πρέπουσαν, ἔθυσε τοῖς θεοῖς, καὶ τοὺς φίλους συναγαγὼν καὶ δεξιωσάμενος, ὡς μὲν ὁ πολὺς λόγος, αἷμα ταύρειον πιών, ὡς δ’ ἔνιοι, φάρμακον ἐφήμερον προσενεγκάμενος, ἐν Μαγνησίᾳ κατέστρεψε πέντε πρὸς τοῖς ἑξήκοντα βεβιωκὼς ἔτη καὶ τὰ πλεῖστα τούτων ἐν πολιτείαις καὶ ἡγεμονίαις. τὴν δ’ αἰτίαν τοῦ θανάτου καὶ τὸν τρόπον πυθόμενον βασιλέα λέγουσιν ἔτι μᾶλλον θαυμάσαι τὸν ἄνδρα καὶ τοῖς φίλοις αὐτοῦ καὶ οἰκείοις χρώμενον διατελεῖν φιλανθρώπως.'

*

  'Ήρθε όμως αργότερα η ώρα που η Αίγυπτος αποστάτησε με τη βοήθεια των Αθηναίων και τα ελληνικά πλοία κατέβαιναν ως την Κύπρο και την Κιλικί και ο Κίμων θαλασσοκρατούσε, αναγκάζοντας έτσι το βασιλιά να αντιδράσει στις ελληνικές αυτές ενέργειες και να εμποδίσει την ανάπτυξή τους, γιατί βέβαια στρέφονταν εναντίον του. Και άρχισε η κινητοποίηση των δυνάμεων και η σύναξη των στρατηγών, και πήγαν κάτω στη Μαγνησία μηνύματα στο Θεμιστοκλή, πως ο βασιλιάς επιθυμεί τώρα να ασχοληθεί εκείνος με τα ελληνικά πράγματα και να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του. Τότε λοιπόν ο Θεμιστοκλής, χωρίς να μπορέσει καμιά μνησικακία να τον παρακινήσει σε ενέργεις εναντίον των συμπολιτών του και χωρίς οι τιμές και η δύναμη, που η προοπτική τους ανοιγόταν μπροστά του, να τον δελεάσουν, αλλά νομίζοντας, ίσως, πως ούτε μπορετό ήταν το έργο του πολέμου αυτού για το βασιλιά, γιατί η Ελλάδα τότε είχε και άλλους μεγάλους στρατηγούς και ο Κίμων βρισκόταν στο πιο ψηλό σημείο των στρατιωτικών επιτυχιών του, μα προπάντων γιατί ευλαβήθηκε τη δόξα των κατορθωμάτων και των νικητήριων έργων του παρελθόντος του, πήρε την άριστη απόφαση να δώσει το αρμόζον τέλος στη ζωή του· θυσίασε στους θεούς, κάλεσε τους φίλους του και τους αποχαιρέτησε και ύστερα πίνοντας, καθώς λένε οι πιο πολλοί, αίμα ταύρου ή, καθώς λέμε μερικοί άλλοι, κάποιο δυνατό φαρμάκι πέθανε στη Μαγνησία, ύστερα από εξήντα χρόνια ζωή, που, τα πιο πολλά, τα πέρασε μέσα στην πολιτική και τις στρατηγίες. Λένε πως, όταν ο βασιλιάς πληροφορήθηκε την αιτία και τον τρόπο του θανάτου του, θαύμασε τον άνθρωπο ακόμη πιο πολύ και φερνόταν στους συγγενείς και τους φίλους του πολύ ευγενικά.'


Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Τόμος 2: Θεμιστοκλής - Κάμιλλος, μτφρ. Μ. Γ. Μερακλής, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου