'Ἀφήσαμε ὥς τώρα τοὺς ποιητὲς νὰ ἀπεικονίζουν τὶς «συνθῆκες ποὺ ὁρίζουν τὸν ἔρωτα», σύμφωνα μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι προβαίνουν στὴν ἐπιλογὴ ἀντικειμένου, καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο συνταιριάζουν τὶς ἀπαιτήσεις τῶν φαντασιώσεών τους μὲ τὴν πραγματικότητα. Καὶ πράγματι οἱ ποιητὲς διαθέτουν τὰ προσόντα ποὺ τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ ὑλοποιήσουν αὐτὸ τὸ ἔργο, κυρίως μιὰ λεπτὴ εὐαισθησία ποὺ τοὺς κάνει νὰ ἀντιλαμβάνονται τὶς ἀπόκρυφες κινήσεις τῆς ψυχῆς τοῦ ἄλλου, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ σθένος νὰ ἀφήνουν ἐλεύθερο τὸ ἀσυνείδητό τους νὰ ἐκφραστεῖ. Ἀλλὰ στὸ ἐπίπεδο τῆς γνώσης ἐλαχιστοποιεῖται ἡ ἀξία ἐκείνου ποὺ μᾶς μεταδίδουν.
   Οἱ ποιητὲς ὀφείλουν νὰ μᾶς προκαλέσουν μιὰ πνευματικὴ καὶ αἰσθητικὴ εὐχαρίστηση, καθὼς καὶ κάποια συγκεκριμένα συναισθήματα. Κατὰ συνέπεια, δὲν μποροῦν νὰ ἀποδώσουν τὴν οὐσία τῆς πραγματικότητας ὡς ἔχει χωρὶς νὰ τὴν παραμορφώσουν· ὀφείλουν νὰ ἀπομονώσουν κάποια ψήγματά της, νὰ διαλύσουν ὁρισμένους ἐνοχλητικοὺς συσχετισμούς, νὰ ἁπαλύνουν τὸ σύνολο καὶ νὰ καλύψουν τὸ κενό. Αὐτὰ εἶναι τὰ προνόμια τῆς διαδικασίας ποὺ ἀποκαλοῦμε «ποιητικὴ ἐλευθερία». Ἐπιπλέον, δὲν δύνανται νὰ δείξουν παρὰ ἐλάχιστο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴ γένεση καὶ τὴν ἐξέλιξη τοῦ θυμικοῦ, τὸ ὁποῖο περιγράφουν μὲ τὴ μορφὴ τετελεσμένου.᾽

Σίγκμουντ Φρόιντ, Καθημερινές Σεξουαλικές Διαστροφές, μτφρ. Σοφία Λεωνίδη, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου