'Πρέπει ίσως να πούμε εν προκειμένω ότι στο έργο αυτό για την Ιστορία της σεξουαλικότητας ο Φουκώ δεν στρέφει εναντίον της ψυχανάλυσης μια πολεμική, που δεν θα ήταν σοβαρή άλλωστε. Όμως δεν κρύβει την τάση να δει σ’ αυτήν απλώς την κατάληξη μιας διαδικασίας συνυφασμένης με τη χριστιανική ιστορία. Η εξομολόγηση, η ομολογία, η εξέταση της συνείδησης, οι στοχασμοί για τις ατασθαλίες της σάρκας θέτουν στο επίκεντρο της ύπαρξης τη σπουδαιότητα του σεξ, και, τελικά, αναπτύσσουν τους πλέον παράξενους πειρασμούς μιας σεξουαλικότητας που διαχέεται σ’ ολόκληρο το χριστιανικό σώμα. Ενθαρρύνεται ό,τι κάποιοι επιδιώκουν να αποθαρρύνουν. Δίνεται ο λόγος σε ό,τι μέχρι τότε έμενε σιωπηλό. Αποδίδεται μοναδική αξία σε ό,τι κάποιοι θα ήθελαν να απωθήσουν, καθιστώντας το εμμονή. Από το εξομολογητήριο στο ντιβάνι υπάρχει μια διαδρομή αιώνων (καθότι θέλει χρόνο για να γίνουν μερικά βήματα), αλλά από τις αμαρτίες στις ηδονές, και από το κρυφό ψιθύρισμα στην ατέλειωτη φλυαρία, ξαναβρίσκουμε την ίδια εμμονή να μιλά κανείς για σεξ, τόσο για να απελευθερωθεί από αυτό, όσο και για να το διαιωνίσει, λες και η μόνη πράξη που θα έκανε κάποιον κύριο της πολυτιμότερης αλήθειας για τον εαυτό του συνίσταται στο να συμβουλεύεται τον εαυτό του, συμβουλευόμενος τους άλλους σχετικά με τον καταραμένο και ευλογημένο χώρο της σεξουαλικότητας. Έχω υπογραμμίσει κάποιες φράσεις όπου ο Φουκώ δείχνει την αλήθεια του και τη διάθεσή του. «Είμαστε στο κάτω-κάτω, ο μόνος πολιτισμός όπου άτομα επισήμως εγκεκριμένα αμείβονται για να ακούν τους άλλους να μιλούν για τα προβλήματα που έχουν με το σεξ [...] έχουν νοικιάσει τα αυτιά τους». Κι εκείνη την ειρωνική παρατήρηση για τον σημαντικό και χαμένο χρόνο που περνούν κάποιοι για να εκφράσουν το σεξ μέσα στον λόγο:
   «Ίσως μια μέρα να απορούν. Να δυσκολεύονται να κατανοήσουν πώς ένας πολιτισμός τόσο αφοσιωμένος να αναπτύσσει τεράστιους μηχανισμούς παραγωγής και καταστροφής βρήκε τον χρόνο και την ατέρμονη υπομονή για να αναρωτιέται με τόσο άγχος τι συμβαίνει με το σεξ· θα χαμογελούν ίσως καθώς θα θυμούνται ότι αυτοί οι άνθρωποι, εμείς, πίστευαν ότι υπάρχει σ’ αυτήν την πλευρά μια αλήθεια, τουλάχιστον το ίδιο πολύτιμη με αυτήν που είχαν ήδη αναζητήσει στη γη, στα αστέρια και στις καθαρές μορφές της σκέψης τους· θα εκπλαγούν με τη μανία με την οποία προσποιούμασταν ότι βγάζουμε από το σκοτάδι μια σεξουαλικότητα που τα πάντα (οι λόγοι μας, οι συνήθειές μας, οι θεσμοί μας, οι κανονισμοί μας, οι γνώσεις μας) παρήγαγαν στο φως της ημέρας και την ωθούσαν εκ νέου με πάταγο».
   Ένα σύντομο απόσπασμα από έναν πανηγυρικό από την ανάποδη, όπου φαίνεται ότι ο Φουκώ, ήδη από τον πρώτο τόμο της Ιστορίας της σεξουαλικότητας, ήθελε να βάλει τέρμα σε μάταιες ενασχολήσεις, στις οποίες ωστόσο έχει σκοπό να αφιερώσει έναν όχι μικρό αριθμό τόμων, που, τελικά, δεν θα γράψει.'

Μορίς Μπλανσό, Ο Μισέλ Φουκώ όπως τον Φαντάζομαι, μτφρ. Βασίλης Πατσογιάννης, εκδ. Πλέθρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου