'Tὸν ἰητρὸν δοκέει μοι ἄριστον εἶναι πρόνοιαν ἐπιτηδεύειν· προγιγνώσκων γὰρ καὶ προλέγων παρὰ τοῖσι νοσέουσι τά τε παρεόντα καὶ τὰπρογεγονότα καὶ τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι, ὁκόσα τε παραλείπουσιν οἱ ἀσθενέοντες ἐκδιηγεύμενος, πιστεύοιτ’ ἂν μᾶλλον γιγνώσκειν τὰ τῶν νοσεόντωνπρήγματα, ὥστε τολμᾷν ἐπιτρέπειν τοὺς ἀνθρώπους σφέας ἑωυτοὺς τῷ ἰητρῷ. Τὴν δὲ θεραπείην ἄριστα ἂν ποιέοιτο, προειδὼς τὰ ἐσόμενα ἐκ τῶνπαρεόντων παθημάτων. Ὑγιέας μὲν γὰρ ποιέειν ἅπαντας τοὺς ἀσθενέοντας ἀδύνατον· τοῦτο γὰρ τοῦ προγιγνώσκειν τὰ μέλλοντα ἀποβήσεσθαικρέσσον ἂν ἦν· ἐπειδὴ δὲ οἱ ἄνθρωποι ἀποθνήσκουσιν, οἱ μὲν πρὶν ἢ καλέσαι τὸν ἰητρὸν, ὑπὸ τῆς ἰσχύος τῆς νούσου, οἱ δὲ καὶ ἐσκαλεσάμενοι παραχρῆμα ἐτελεύτησαν, οἱ μὲν ἡμέρην μίην ζήσαντες, οἱ δὲ ὀλίγῳ πλέονα χρόνον πρὶν ἢ τὸν ἰητρὸν τῇ τέχνῃ πρὸς ἕκαστοννούσημα ἀνταγωνίσασθαι· γνῶναι οὖν χρὴ τῶν παθέων τῶν τοιουτέων τὰς φύσιας, ὁκόσον ὑπὲρ τὴν δύναμίν εἰσι τῶν σωμάτων, ἅμα δὲ καὶ εἴ τι θεῖονἔνεστιν ἐν τῇσι νούσοισι, καὶ τουτέου τὴν πρόνοιαν ἐκμανθάνειν. Οὕτω γὰρ ἂν θαυμάζοιτό τε δικαίως, καὶ ἰητρὸς ἀγαθὸς ἂν εἴη· καὶ γὰρ οὓς οἷόν τεπεριγίγνεσθαι, τούτους ἔτι μᾶλλον δύναιτ’ ἂν ὀρθῶς διαφυλάσσειν, ἐκ πλείονος χρόνου προβουλευόμενος πρὸς ἕκαστα, καὶ τοὺς ἀποθανουμένους τεκαὶ σωθησομένους προγιγνώσκων καὶ προαγορεύων ἀναίτιος ἂν εἴη.'

*

  'Κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος γιατρός είναι όποιος μπορεί να κάνει προγνώσεις. Με τον τρόπο αυτό και εξηγώντας στους αρρώστους όσα συνέβησαν, όσα συμβαίνουν και όσα πρόκειται να συμβούν, καθώς και όσα αυτοί παραλείπουν να του αναφέρουν, τους πείθει ότι ξέρει την κατάστασή τους καλύτερα από κάθε άλλον· έτσι δεν διστάζουν να εμπιστευτούν τον εαυτό τους στα χέρια του. Τότε θα κατορθώσει να τους θεραπεύσει με τον καλύτερο τρόπο, γιατί η παρούσα μπορεί να τον βοηθήσει να προβλέψει την εξέλιξη της αρρώστιάς τους. Δεν είναι βέβαια δυνατό να θεραπευτούν όλοι οι ασθενείς, αν και αυτό θα ήταν προτιμότερο από κάθε πρόγνωση της πορείας της ασθένειας· επειδή όμως οι άνθρωποι πεθαίνουν, άλλοι προτού καλέσουν τον γιατρό, γιατί πάσχουν από βαριά αρρώστια, και άλλοι μια μέρα ή κάτι περισσότερο μετά την επίσκεψή του, προτού αυτός καταφέρει να καταπολεμήσει με την τέχνη του την αρρώστιά τους, πρέπει να γνωρίζουμε τη φύση αυτών των ασθενειών, δηλαδή κατά πόσο ξεπερνούν την αντοχή του ανθρώπινου οργανισμού ή αν περιέχουν και κάποιο θεϊκό στοιχείο, ώστε να φροντίσουμε να κάνουμε πρόγνωση και γι’ αυτό. Έτσι ο γιατρός δικαιολογημένα θα προκαλούσε τον θαυμασμό των ανθρώπβν και θα έκανε τη δουλειά του σωστά. Θα μπορούσε να προφυλάξει αποτελεσματικά από τον κίνδυνο εκείνους που υπάρχει δυνατότητα να σωθούν, αν πολύ καιρό πριν σκέφτεται πώς θ’ αντιμετωπίσει το κάθε ενδεχόμενο. Προβλέποντας και προλέγοντας ποιοι πρόκειται να πεθάνουν και ποιοι να σωθούν, θα ήταν απαλλαγμένος από κάθε ευθύνη.'


Ιπποκράτης, Άπαντα 2: Προληπτική Ιατρική: Προγνωστικόν, Προρρητικός Α΄-Β΄, Κωακαί Προγνώσιες, μτφρ. Φιλολογική Ομάδα Κάκτου, εκδ. Κάκτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου