[Λουβσιέν]
[15  Μαΐου 1933]

[Χένρι]

Δεν σημειώθηκε σύγκρουση, αλλά αισθάνομαι ότι η εμπιστοσύνη του Χιου είναι μονίμως κλονισμένη. Όλα όσα μου είπες χτες με συγκίνησαν, αλλά είμαι αποφασισμένη να μη σου γίνω ποτέ άχθος. Θέλω πάνω από οτιδήποτε άλλο να διατηρήσω αυτή την ασφάλεια που σου επιτρέπει να δουλεύεις. Την ασφάλειά σου και την ανεξαρτησία σου με κάθε τίμημα. Μην ξεχνάς τι σου είπα, η ζωή μου είναι υποταγμένη στις ανάγκες σου, πρωτίστως. Περιστρέφεται γύρω από τις ανάγκες σου. Δεν είναι απαραίτητο για σένα να βρίσκομαι εγώ στο Κλισί, αλλά είναι ουσιώδες να συνεχίσεις να παίρνεις μονάχα το τέλειο, τα δώρα, δίχως ευθύνες και δίχως δεσμούς. Δίχως εμπόδια. Ελευθερία για σένα πάντα, Χένρι.
   Δεν μπορώ να γράψω πολύ σήμερα – είμαι τόσο πολύ ταραγμένη από όλα. Η ένθερμη αποδοχή της ζωής μου από τον πατέρα μου είναι ένα θαυμάσθο στήριγμα.
   Ο Χιου θα πάει στο Λονδίνο το επόμενο Σαββατοκύριακο. Θα πρέπει να περιμένω μέχρι τότε για να σε δω επειδή έχω τόσο πολλή δουλειά. Το μεγάλο πρόβλημα ήρθε από την πύλη που μένει ξεκλείδωτη. Αλλιώς θα ήταν εύκολο για σένα να εξαφανιστείς μια χαρά!
   Ο Μπράντλι ζητάει να με δει την Πέμπτη το απόγευμα. Δεν έχει διαβάσει το «Αλράουνε» αλλά είναι ικανοποιημένος με τον 2ο και τον 3ο τόμο του ημερολογίου. Ο Νοπφ έδειξε ενδιαφέρον.

                                                                                            Αναΐς


Wepler/Καφέ-Εστιατόριο
Πλατεία Κλισί 14
Τετάρτη [17 Μαΐου 1933]

[Αναΐς]

Η πύλη! Ναι! Πάντα υπάρχει μια πύλη ξεκλείδωτη – διατρέχει σαν κλασικό περιστατικό όλες τις ρομαντικές ζωές. Θα έπρεπε, αργά ή γρήγορα.
   Αυτό που γράφεις κατά έναν τρόπο με κατακλύζει. Απλώς δεν μπορώ να σου προσφέρω τίποτα – εσύ πάντα προσφέρεις περισσότερα! Αρνείσαι να μου επιτρέψεις να κάνω οτιδήποτε για σένα. Ωστόσο, είναι όλα λογικά – προσώρας. Καμία γυναίκα δεν μου έχει πει έως τώρα τέτοια πράγματα – τόσο ειλικρινά, τόσο έντιμα. Σε πιστεύω ανεπιφύλακτα κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι θαυμάσια. (Γιατί όταν οι άλλες μιλούσαν έτσι, αισθανόμουν ότι ήταν μια χειρονομία μονάχα κι ότι περίμεναν από μένα να διαμαρτυρηθώ, ή κάτι τέτοιο.)
   Με τη στάση σου και με τη στάση μου – πώς μπορούν να πάνε τα πράγματα στραβά; Είμαι τόσο ευγνώμων για το ότι δεν χρειάζεται πια να προβάλλω μια βούληση. Αυτό που μου ανήκει είναι πνεύμα και δεν μπορεί κανείς να μου το πάρει. Είναι τόσο διαφορετικό από το να παλεύεις να κρατήσεις, να διατηρήσεις και λοιπά. Πιστεύω ότι τώρα έχουμε και οι δύο αποκτήσει μια σοφία που δεν είναι παραλυτική – μήτε απλώς βολική. Κάτι ριζωμένο στη ζωή και στο ζων. Αγωνιούσα για σένα. Θα πρέπει να ήσαν μέρες δοκιμασίας – ξέρω από πρώτο χέρι πώς είναι η ατμόσφαιρα μετά – το βαρύ, πνιγηρό, ασφυκτικό κλίμα σαν συσσώρευση στεγνού ηλεκτρισμού.
   Αλλά – ω η απόλυτη απουσία φόβου! Θεέ μου, τι ανακούφιση κι αυτή. Σκεφτόμουν μετά ότι μπροεί να είχα σκοτωθεί. Και κανένας πόνος ή καμία λύπη στην προοπτική αυτή. Μπορώ να δεχτώ το θάνατο όπως δέχομαι τη ζωή. Δεν απορρίπτω τίποτα! Εδώ είναι που ο Ουίτμαν στάθηκε ανώτερος από τον Λόρενς – παρά τη θαυμάσια επίθεση του Λ. (Οφείλω να επανέλθω στο αιώνιο θέμα: Στην κριτική του προς τους Μέλβιλ & Ουίτμαν, ακόμα και προς τον Πόε, ο Λόρενς φανέρωσε μια θαυμάσια δύναμη, μια κατανόηση πέρα από κάθε έως τότε γνωστή κριτική. Η τραχύτητα και απλότητα, η εμφανής οκνηρία της είναι αφοπλιστικές. Και αποκάτω, ωστόσο, μια τρομερή δύναμη και διεισδυτικότητα.)
   Σήμερα πήρα τα Υπόθεση Μάγκνους & Αποκάλυψη από τη βιβλιοθήκη.(Η Ράβδος του Ααρών έχει κλαπεί – ζήτω! Μακάρι να τα έκλεβαν όλα!)
   Και είδα το δικό σου ξανά! Πάντα με συγκινεί πολύ. Πάρα πολύ. Πολύ θα μ’ άρεσε να περνάω από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων και να βλέπω να διαφημίζονται το Ημερολόγιό σου και το «Αλράουνε». Να βλέπω το όνομά σου με χρυσά γράμματα παντού.
   Θέλω να γίνω για τον Λ. αυτό που έκανε εκείνος για τον Μέλβιλ και τον Ουίτμαν. (Το βιβλίο για τους Ετρούσκους θα πρέπει να έχει ενδιαφέρον. Τώρα ανακαλύπτω – σκεφτόταν ότι έτσι θα έπρεπε να είναι η ζωή του ανθρώπου. Ήσαν κοντά στο ιδεώδες του!)
   Αισθάνομαι άσχημα μονάχα που πνίγηκες κάτω από ένα άλλο όνομα – που ήσουν στην άμυνα, που περίμεναν από σένα να δώσεις λογαριασμό για τον εαυτό σου – αντί να συμβαίνει το αντίστροφο. Η ειρωνεία των πραγμάτων! Αν αύριο τα μάζευες και έφευγες στα κρυφά, πόσο διαφορετική θα γινόταν πάραυτα η κατάσταση. Όλα θα σου τα συγχωρούσαν τότε. Το ότι δεν μπορούμε να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων όταν είμαστε εντός τους – ιδού η τραγωδία της ζωής. Ένας Χιούγκο! Με τις βραγχώδεις γεωμετρικές αρχές περί βίου!
   Κατά έναν τρόπο, Αναΐς, αισθάνομαι πολύ αμέριμνος. Θα ’πρεπε!
   Όταν ξαναδιάβασα τον «Ανοιχτό δρόμο» λίγο έλειψε να κλάψω από χαρά. Πόσοι ξέρουνε στ’ αλήθεια τι σημαίνει – ο ανοιχτός δρόμος; Και ένα από τα πιο σπουδαία πράγματα που είπε ο Λόρενς, μετά το φόρο τιμής του προς τον Ουίτμαν (και είπε μεγάλα πράγματα γι’ αυτόν!), ήταν – «ο άνθρωπος δεν έχει αρχίσει ακόμη να ανθίζει. Είναι όλος ρίζες και φύλλα». 

                                                                                            Χένρι

ΥΓ. Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό και στη γενική κατεύθυνση της ερμηνείας του Μόμπι Ντικ από τον Λ. είναι αποκαλυπτική.

Αναΐς Νιν Χένρι Μίλερ Χένρυ Μίλλερ Gunther Stuhlmann

από το Anaïs Nin & Henry Miller: Αλληλογραφία, επμλ. Γκάνθερ Στούλμαν, μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Μεταίχμιο


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου