'Η επιθυμία που είχε τεντώσει το νεύρο έσπασε, και κάθε νεύρο έμοιαζε να σπάζει χωριστά, απανωτά, φτιάχνοντας εγκοπές, και αντί για αίμα έτρεχε οξύ. Σφάδασα μέσα στην ίδια μου τη ζωή, καθώς αναζητούσα μια ανοιχτή λεωφόρο για να κουβαλήσω τις αναλυτές κραυγές, να λιώσω τον πόνο σ’ ένα καζάνι λέξεων για να παίρνει ο καθένας, ο καθένας που έψαχνε λέξεις για το δικό του πόνο. Τι πελώριο καζάνι ανακατεύω τώρα· τώρα τρέφω τους άλλους με πελώριες μπουκιές από οξύ, λέξεις τόσο πικρές ώστε να καίνε όλη την πίκρα.
   Διάσπασε τον φαιόχρωμο φλοιό της γης και θα σηκωθεί η θάλασσα· οι θαλασσινές ανεμώνες θα πλεύσουν πάνω από το κρεβάτι μου, και τα νεκρά καράβια θα τελειώσουν τα ταξίδια τους στον κήπο μου. Εξόρκισε τους δαίμονες που χτυπούν τις ώρες πάνω από το κεφάλι μου τη νύχτα όταν το κάθε μέτρημα, θα έπρεπε να σταματά· χτυπούν γιατί γνωρίζουν ότι στα όνειρά μου τους εξαπατώ εδώ και αιώνες. Πρέπει να μετρηθούν σαν μία ώρα εναντίον μου.'

Αναΐς Νιν, 'Το Σπίτι της Αιμομειξίας', Στέλλα / Το Σπίτι της Αιμομειξίας, μτφρ. Λευκή Γιαννοπούλου, εκδ. Μπαρμπουνάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου