'« Κύριε Ζενέ », μοῦ εἶπε, « ἡ Διοίκηση μὲ ὑποχρεώνει νὰ τοὺς παίρνω τὰ μαχαίρια. Ὁπότε κι ἐγὼ ὑπακούω. Ὅμως, κοιτάξτε τα. Θέλετε νὰ μοῦ πεῖτε ἄν σᾶς μοιάζουν ἐπικίνδυνα ; Εἶναι ντενεκεδένια. Ντενεκεδένια ! Μὲ αὐτὰ εἲναι ἀδύνατον νὰ σκοτώσεις ἄνθρωπο ». Ἀγνοοῦσε ἄραγε πὼς ὅσο ἀποστασιοποιεἶται ἀπὸ τὴν πρακτικὴ χρήση γιὰ τὴν ὁποία προορίζεται, τὸ ἀντικείμενο μεταμορφώνεται καὶ γίνεται σύμβολο ; Μπορεῖ ἐνίοτε νὰ ἀλλάξει ἀκόμα καὶ μορφή: τότε λέμε ὅτι στυλιζαρίστηκε. Τότε εἶναι ποὺ δρᾶ ὑπόγεια, προκαλώντας τρομερὲς καταστροφὲς στὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν. Χωμένο σὲ ἕνα ἀχυρόστρωμα ἤ κρυμμένο στὴ φόδρα ἑνὸς σακακιοῦ, ἀκόμα καλύτερα ἑνὸς παντελονιοῦ –ὄχι γιὰ περισσότερη ἄνεση, ἀλλὰ προκειμένου να ’ναι κοντὰ στὸ ὄργανο τοῦ ὁποίου συνιστᾶ τὸ ἰσχυρότερο σύμβολο–, ἀποτελεῖ σημεῖο αὐτοῦ καθεαυτοῦ τοῦ φόνου ποὺ τὸ παιδὶ δὲν πρόκειται νὰ διαπράξει στ’ ἀλήθεια ἀλλὰ θὰ αὐγατίζει τὴν ὀνειροπόλησή του, κατευθεύνοντάς την, ἐλπίζω, πρὸς τὶς πλέον ἐγκληματικές ἐκδοχές της. Ποιά λοιπὸν χρησιμότητα ὑπηρετεῖται ὅταν τοῦ ἀφαιροῦν τὸ μαχαίρι ; Τὸ παιδὶ θὰ ἐπιλέξει ἕνα ἄλλο, φαινομενικὰ πιὸ ἀθῶο, ἀντικείμενο ὡς σημεῖο τοῦ φόνου, κι ἄν τοῦ τὸ ἀφαιρέσουν καὶ αὐτό, θὰ διαφυλάξει μέσα του, σὰν κόρη ὀφθαλμοῦ, τὴν πιὸ ἁδρὴ εἰκόνα τοῦ ὅπλου.'

Ζαν Ζενέ, Το Παιδί Εγκληματίας, μτφρ. Σπύρος Γιανναράς, εκδ. Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου