'Τὸ βλέφατο λυπημένο — παραμόνευες, ὅπου ἡ χίμαιρα χτυπιέται. Ὅμως, σάν ἀπό θαῦμα ξεκολλημένος ἀπό τά σκοτάδια μου, γιά τά σεντόνια μου, νά πού ἔρχεσαι νά μέ γλείψεις ἐπιδερμικά, ἀκόμα ἀθῶος, δισταχτικός ἀνάμεσα στό παιδί καί στόν νεαρό καβαλάρη, στό κορίτσι καί στόν ἥλιο, στό τριαντάφυλλο καί στό ἀγόρι, στή σελήνη καί στό θάνατο — στό δευτερόλεπτο κάθε φορά μιᾶς ἄλλης μεταμόρφωσης — στό θάνατο καί σ᾽ αὐτό τό βιβλίο. Σέ ποιόν, ἄν ὄχι σέ σένα, νά μιλήσω γιά σένα, γιά ν᾽ ἀποκαταστήσω — ἕως τό δίκαιο ἀφανισμό μιᾶς ἠχοῦς πού ὁλοένα βουβαίνεται — ἕναν ἀνώφελο διάλογο; Σ᾽ ὅ,τι σέ ἀφορᾶ, νά οἱ χειρότερες λεπτομέρειες. Κατάφυγε πρῶτα μές στόν τρόμο αὐτοῦ τοῦ κειμένου, ἔπειτα μές στή δική μας σύγχυση, ὕστερα μέσα σέ μιά περιοχή μοναχική, ἀσύλληπτη, στό Θρύλο, ἐάν τό τολμᾶς. Εἰδάλλως, βρές ξανά τό δρόμο τῶν διαθέσεών μου: αἶμα, δάκρυα, σπέρματα, γιά τόν πιό κρυφό μου ὀργασμό· κουλουριάσου ἐκεῖ, καί μέσα σ᾽ αὐτή τήν κύστη ἄρχισε ξανά τήν ἀγρύπνια τοῦ ἑνός ματιού σου.'

Ζαν Ζενέ, Αποσπάσματα..., μτφρ. Ελένη Μαχαίρα, εκδ. Ύψιλον / Βιβλία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου