Ο ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΗΤΗΣ [απόσπασμα]


Οι πετεινοί στον ορνιθώνα, ο Γαλάτης κορυδαλλός,
Του γαλατά οι κάδοι και οι καμπάνες στον αέρα,
Βήματα στο πλακόστρωτο, το τζάμι φωτεινό,
Είναι η λάμψη της χαράς στην γκρίζα φύλακη.

Κύριοι, δε φοβάμαι! Αν το κεφάλι μου κυλήσει
Στο καλάθι της λαιμητόμου μαζί με το δικό σου,
Ή πάλι αν είμαι τυχερός στους υπέροχους μηρούς σου
Και καλύτερα, πουλάκι μου, αν πέσει στο στο λαιμό σου...

Τραγικός, κοίτα, βασιλιάς με μισάνοιχτο στόμα
Μπαίνω στους λυπημένους σου αμμόκηπους
Όπου καυλώνεις, μόνος, με δυο δάχτυλα υψωμένα
Και το κεφάλι σκεπασμένο με λινό γαλάζιο πέπλο.

Παραληρώ, ο ηλίθιος σα να σε βλέπω,
Βασίλισσά μου, έρωτά μου και τραγούδι!
Φάντασμα στο σοβά του τοίχου, αρσενικό,
Ή θόλωσαν τα μάτια μου και με γελάνε;

Μια μελωδία εωθινή ας ψάλει η άστατη καρδιά σου
Κι έλα, μην είσαι αυστηρός, δώσε μου ένα φιλί...
Θε᾽ μου, θα τα τινάξω, χωρίς έστω μια φορά
Να σ᾽ έχω σφίξει στην καρδιά μου, στην ψωλή μου απάνω!

Θε᾽ μου, συχγώρεση ζητώ, που έχω αμαρτήσει!
Οι πόνοι μου, τα πάθη μου, τα δάκρυα της φωνής μου
Η συμφορά του εξόριστου απ᾽ την ωραία Γαλλία
Λέω πως φτάνουν, Κύριε, κάνε να κοιμηθώ
                Με τσάκισε η ελπίδα!

Στη μυρωμένη σου αγκαλιά, στους πύργους του χιονιού!
Κύριε του σκότους, ξέρω να προσεύχομαι ακόμη.
Εγώ, πατέρα μου, εγώ είμαι που φώναξα μια μέρα:
Δόξα εν υψίστοις, δόξα στον προστάτη μου θεό,
                Τον φτεροπόδαρο Ερμή!

Από το θάνατο ζητώ γαλήνη, αιώνιο ύπνο
Με τις χορείες των Σεραφείμ, θυμιάματα και ύμνους
Και με αγγελούδια που ζεστά φοράνε παλτουδάκια
Νύχτες ανήλιαγες, χωρίς φεγγάρι, καρτερώντας
                Σε ασάλευτους χερσότοπους.



Ζαν Ζενέ, Ο Σκοινοβάτης. Ο Θανατοποινήτης, μτφρ. Χριστόφορος Λιοντάκης, εκδ. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου