Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ


   Ἡ βασιλικὴ ἀράχνη καταστρέφει τοὺς γύρω της, διὰ τῆς χωνεύσεως. Καὶ ποιὰ χώνευση ἀνησυχεῖ γιὰ τὴν ἱστορία καὶ τὶς προσωπικὲς σχέσεις τοῦ χωνευμένου; Ποιὰ χώνευση προτίθεται νὰ διατηρήσει ὅλ᾽ αὐτὰ σὲ δέλτους.
   Ἡ χώνευση παίρνει ἀπ᾽ τὸν χωνευμένο ἀρετὲς ποὺ καὶ ὁ ἴδιος ἀγνοοῦσε, τόσο ὡστόσο οὐσιώδεις πού, μετά, αὐτὸς δὲν εἶναι πιὰ παρὰ μιὰ δυσωδία, χορδὲς δυσωδίας ποὺ πρέπει ἀμέσως νὰ παραχωθοῦν.
   Πολὺ συχνὰ ζυγώνει ὡς φίλη. Εἶναι ὅλο γλύκα, τρυφερότητα, ἐπιθυμία επικοινωνίας, ἀλλ᾽ εἶναι τόσο ἀνειρήνευτη ἡ ὁρμή της, τόσο σφοδρὴ ἡ ἐπιθυμία τοῦ πελώριου στόματός της γιὰ στηθοσκόπηση τῶν ἄλλων (κι εἶναι κι ἡ γλώσσα της πάντοτε ἀνήσυχη κι ἀκόρεστη), πού, τελικά, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ καταπιεῖ.
   Πόσοι καὶ πόσοι ξένοι ἔχουνε ἤδη καταβροχθιστεῖ!
   Ὡστόσο, ἡ ἀράχνη στὴ συνέχεια ἀπελπίζεται. Τίποτε πιὰ δὲ βρίσκουν νὰ σφιχταγκαλιάσουνε τὰ μπράτσα της. Τραβάει τότε γιὰ καινούργιο θύμα καὶ ὅσο πιὸ πολὺ ὁ ἄλλος ἀντιστέκεται τόσο πιὸ πολὺ ἐπιθυμεῖ κι αὐτὴ νὰ τὸν γνωρίσει. Σιγὰ σιγὰ τὸν βάζει μέσα της καὶ τὸν συγκρίνει μ᾽ ὅ,τι πιὸ ἄκριβό, ὅ,τι πιὸ σημαντικὸ ἡ ἴδια ἔχει, καὶ κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει πὼς ἀπ᾽ τὴ σύγκριση αὐτὴ θ᾽ ἀναπαηδήσει φῶς μοναδικό.
   Ὁ συγκρινόμενος, ὡστόσο, ἀφανίζεται μέσα σὲ μιὰν ἐπ᾽ ἄπειρον κινούμενη φύση καὶ ἡ ἕνωση ὁλοκληρώνεται στὰ τυφλὰ.



Ανρί Μισό, Με το Αγκίστρι στην Καρδιά: Επιλογή από το Έργο του, μτφρ. Αργύρης Χιόνης, εκδ. Γαβριηλίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου