'Δεν θα υπάρξει ποτέ για τον άνθρωπο η δυνατότητα μιας προγλωσσικής απόλαυσης. Ο τόπος και ο χρόνος προ της αναδύσεως της γλώσσας θα είναι πάντα γι’ αυτόν και το αδιάθετο της προϊστορίας του. Η γλώσσα θα ‘ναι η θέση του, η μοναδική του θέση, που δεν θα γίνει όμως ποτέ και η θέση της απόλαυσής του. Η απόλαυση του Άλλου θα δοκιμάζεται έτσι στο πεδίο της αποτυχίας της, στην αντικειμενικότητα της έ(κ)λλειψής της. Ο Lacan το τονίζει αυτό, φθάνει μάλιστα στο σημείο να μιλάει μ’ έναν κυριολεκτικό τρόπο γι’ αυτό το αντικείμενο της αποτυχίας. Μια αποτυχία που οφείλεται στο ανεπίδοτο Πραγματικό του άφθαστου σώματος. Αν το αίσθημα κοινωνείται στην ταυτο-ποιητική των σημαινόντων του, το σώμα του Άλλου, “η απόλαυση του σώματος του Άλλου”, υπομένει τη μοναδική και ακοινώνητη θέση της, τη μοναδική της εν-οντότητα, αυτό το Ακόμη της μη διάθεσής της. Εδραιώνεται στο αδύνατο της πρόσληψης ενός υπολειμματικού, αντιναρκισσιστικού Πραγματικού. Ένα αινιγματικό, άφυλο πεδίο, μιας και τα ίχνη του που ανιχνεύονται στις απολαυσιακές, εκλειπτικές του οπές, είναι ίχνη απισχνασμένα. Ο Lacan είναι σαφής, το ίχνος του Άλλου είναι ένα άφυλο ίχνος και η ενότητα της διάφυλης σχέσης είναι μια αδύνατη ενότητα, το αδύνατο Ένα της σεξουαλικής ένωσης.
   Ανάμεσα στην ποιητική του Έρωτα και στην πράξη του έρωτα μεσολαβεί μια δια-στροφή, που δεν είναι άλλη για τον Lacan, απ’ τη δια-στροφή του άντρα, ο ερωτισμός της φαλλικής επιθυμίας. Η φαλλική απόλαυση έρχεται όχι μόνο για να προσδιορίσει το αναφοτικό της πεδίο, τη γυναικεία δηλαδή σεξουαλικότητα, αλλά για να καταδείξει και το ασύμπτωτο της προοπτικής της, το αδύνατο της απόλαυσής της, της απόλαυσης του !όλου! της γυναίκας. Όσο ο άντρας εντοπίζει το σεξουαλικό του ενδιαφέρον πάνω στο σώμα της γυναίκας τόσο και εκ-τοπίζει την απόλαυσή του. Την απόλαυση της έλλειψης, της τομής, που αναγνωρίζεται πάνω στο κατάγραφο σώμα του Άλλου. Το σώμα του Άλλου ως ένας τόπος έλλειψης που συνεχώς ερωτικό-ποιείται και ακριβώς στα σημεία της διαφυγής του, στις μαύρες οπές της απόλαυσής του, όπως το στόμα, ο πρωκτός, το βλέμμα, και η φωνή, που αποκαλύπτουν για τον Lacan και τη γυμνότητα του απολαυσιακού σώματος, τη γλωσσική ενσωμάτωση όλων των δυνατών του σημαινόντων. Ο ψυχαναλυτικός λόγος αναγνωρίζει την επιθυμία σ’ αυτή τη διαρκή ακατάπαυστη εγγραφή της σωματικής της εν-τύπωσης. Ένα “σωματικό ενδεχόμενο” που εγείρει τον φαλλό στα εγγεγραμμένα του ίχνη. Ο Lacan επιμένει πάνω σ’ αυτό το ανεξάντλητο των εγγραφών, στο αδύνατο της μη εγγραφής τους. Μια ενδεχομενική, σωματική, αποκάλυψη, ένα ατύχημα στο συμβαντικό “καθεστώς τη συνάντησης”. Το σώμα του Άλλου εγγράφεται έτσι στον απολαυσιακό λόγο ως ένα σύμβολο του Πραγματικού, ως αυτό που συμβολίζει τον Άλλον, που τον εν-υποστασιοποιεί μέσα στο βλέμμα της επιθυμίας. Ένα σώμα που υποστασιώνεται στις επικεντρωμένες του εγγραφές, στις εξαιρέσεις του, μια και το σώμα του Άλλου είναι ακατάληπτο στην ολική του ενότητα. Απολαμβάνουμε πάντα τις σημαίνουσες διαφορές του, ό,τι πάντα εξέχει απ’ αυτό. Ο Lacan μπροστά σ’ αυτή την τοπολογική εκτροπή αναγνωρίζει και το αποκαλυπτικό καθεστώς αυτών των τομών. Γλωσσικές, εμπειρικές ρηγματώσεις, που αναβλύζουν την επιθυμία, εγκαταλείποντας το υποκείμενο στην υπόσχεση της έμφυλης απόλαυσής του, και μάλιστα ακριβώς στο πλημμυρισμένο κενό της διάρρηξης. Η απόλαυση γίνεται έτσι μια ακυρωμένη πλήρωση, το εγκαταλελειμμένο κενό της αναμονής της, ένα Ακόμη, όχι τόσο στον χρόνο της υπόσχεσής του όσο στον τόπο της εκτροπής του, στο υπομένον και διασαλευμένο ίχνος του Πραγματικού του.'

Αποστόλης Αρτινός, Το Συμβάν Lacan, εκδ. Επέκεινα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου