'Ο Άγγλος υπουργός λόρδος Χάνκεϋ που διετέλεσε μέλος του πολεμικού συμβουλίου της Αγγλίας εκυκλοφόρησε το 1949 ένα βιβλίον («Πολιτικαί δίκαι και σφάλματα»), όπου «θεωρεί πολύ επικίνδυνο διά το μέλλον της ανθρωπότητος οι νικηταί να εφευρίσκουν εγκλήματα και να συντάσσουν αναδρομικούς νόμους γεγονός που σημαίνει άρνησιν του δικαίου». Πολλαί προσωπικότητες νομικοί και πολιτικοί κατήγγειλον το έκτρωμα της Νυρεμβέργης, του οποίου το καταστατικόν («Χάρτα») δεν ανεγνωρίσθη, στον μετέπειτα διεθνήν βίον, ούτε εφηρμόσθη.
   Ευθέως πλέον η δίκη της Νυρεμβέργης χαρακτηρίζεται «ως πολιτική φάρσα» πολύ μακράν από τας νομικάς αρχάς: «a political farce removed from legal principle» (A. Sutton: «Wall street and the rise of Hitler» ed. «Bloomfield books» Suffolk, England, 1976, p. 159 και δια περισσότερα εις J. Martin: «The return to War Crimes», εις «Revisionist Viewpaints», Colorando, 1971).
   Η «δίκη» της Νυρεμβέργης, η οποια κατεκρίθη από όλους τους νομικούς κύκλους, εδικαιολογήθη όχι βεβαίως νομικώς, διότι τούτο είναι αδύνατον, αλλ’ ηθικώς (!) από τον Τσώρτσιλ, ο οποίος κυνικός έγραψε στα «Απομνήμονεύματά του» (Ελλ. εκδ. «Ίκαρος», Αθ. 1955, τόμος Στ´, βιβλ. 2ον, σελ. 257): «Οι ηθικές αρχές του σύγχρονου πολιτισμου φαίνεται, ότι υπαγορεύουν στους ηγέτες του ηττημένου έθνους να εκτελούνται από τους νικητάς!». Τι να σχολιάσω; Απλώς περιορίζομαι να παρατηρήσω, ότι αφού αι ηθικαί αρχαί του συγχρόνου πολιτισμού (!) επιβάλλουν την εκτέλεσιν των ηγετών των ηττημένων τι τας θέλετε τας «δίκας»; Εκτελέσατέ τους εν ονόματι των ηθικών αρχών του συγχρόνου πολιτισμού!
   Από το 1946 μέχρι σήμερα διεξήχθησαν παντού στην υφήλιον εξοντωτικοί πόλεμοι π.χ. γαλλική επίθεση στη Μαγαδασκάρη, Ινδονησία, Αλγερία κ.α. αμερικανική επίθεσι στο Βιετ-Ναμ, Γρενάδα, Παναμά, Ιράκ κ.α. ισραηλινή επίθεση στην Αίγυπτο, Ιορδανία, Λίβανο, Παλαιστίνη, Συρία,  Τυνησία κ.α. Η Ολλανδική επίθεση στην Ινδονησία, η βελγική επίθεση στο Κογκό, η ρωσική επίθεση στην Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Αφγανιστάν κ.α. Η κινεζική επίθεσι στο Θιβέτ. Η λιβυική επίθεσι στο Τσαντ. Η Τουρκική επίθεσι στην Κύπρο. Η αγγλική επίθεση στην Αργεντινή κ.τ.λ. Ο αξιοθρήνητος ΟΗΕ όχι μόνον δεν κατώρθωσε να επιβάλη την ειρήνη στο Σουδάν, Μπιάφρα, Μοζαμβίκη κ.τ.λ. αλλά υπό την αιγίδα του διεξήχθησαν πόλεμοι, όπως στην Κορέα και παντού. Η «Χάρτα της Νυρεμβέργης» δεν εχρησιμοποιήθη. Ούτε η εμπνευσταί της, την εσεβάσθησαν. Ουδεμία κυβέρνηση που εξαπέλυσε πολέμους εδικάσθη. Απλώς μεμονωμένα άτομα ελογοδότησαν εις στρατοδικεία, όχι διότι το επέβαλε 
κάποιο διεθνές δίκαιο, αλλά διότι το ήθελαν αι ΗΠΑ.
Έτσι η «Χάρτα της Νυρεμβέργης» ερρίφθη, στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.'

Κωνσταντίνος Α. Πλεύρης, Η Δίκη της Νυρεμβέργης (από Νομικής Πλευράς), εκδ. Ήλεκτρον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου