ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ - Τζιάκομο Λεοπάρντι


Ἀγαπημένος μοῦ ἦταν πάντα αὐτὸς ὁ λόφος
ὁ ἐρημικὸς κι αὐτὰ τὰ δέντρα ποὺ μοῦ κρύβουν
τὸν μακρινὸν ὁρίζοντα. Μὰ ἐδῶ ποὺ στέκω
ὁραματίζομαι τὶς ἄχανεῖς ἐκτάσεις
τ’ οὐρανοῦ καὶ τὴν ὑπερκόσμια γαλήνη
κι ἀνατριχιάζω. Καὶ καθὼς ἀκούω
μέσα ἀπ’ τὸ φύλλωμα τὸ θρόισμα τοῦ ἀέρα
συγκρίνω τὴν ἀμόλυντη σιωπὴ τοῦ ἀπείρου
μ’ αὐτὸν τὸν ἦχο. Αἰσθάνομαι τὸ αἰώνιο,
καὶ τὶς σβησμένες ἐποχές, καὶ τὴ δική μας
ποὺ ζεῖ καὶ πάλλεται. Κι ὁ στοχασμός μου
πνίγεται στὴ βαθειὰ ἀπεραντοσύνη.
Σ’ αὐτὴ τὴ θάλασσα γλυκὸ εἶναι τὸ ναυάγιο.



από το Οι Τρεις Ερημίτες και Άλλα Ποιήματα, μτφρ. Νάσος Βαγενάς, εκδ. Περισπωμένη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου