Θρόισμα, να, κι άλλο θρόισμα, ισχυρής και όμορφης
φήμης, δηλαδή,  μνήμης: από που;  εφόσον οι χρόνοι εντός χρόνου
αισθάνονται σαφώς πως χρησιμοποιούνται
για πάσης φύσεως υπαρξιακές αναγκαιότητες,  οι οποίες,
παρά τα φαινόμενα, αποσύρονται στη λασπουριά κάποιου
ιστορημένου μονοπατιού.
Μέχρις ώρας, αυτό το τέλμα, διαπλατυσμένο
σε στέπες κεκλιμένες, πήλινων νικηφόρων υποτακτικών.
Κάθε σκέλος ιστορικής αποτίμησης, μόνο η αδιαοφρία
δύναται να το προσεγγίσει. Ένεκα, λοιπόν, όλων αυτών
που ουδέποτε γραπτώς αποτύπωσα, δικαιούμαι
στην υποχρέωσή μου να παραμένω: ομφαλός
απο μέσα δεμένος.
Σαφής σε ανύπαρκτο φιλικό επίπεδο.
Εργάζομαι, μπουχτισμένος από καθετί καλά
προετοιμασμένο.
Απόκοσμη η μουσική που το σώμα μου εκτελεί, κι εκεί
στο βάθος μίας εκ των γραμμών στο κέντρο
της γαληνεμένης παλάμης, δίχως να έχω στραφεί
επί τούτου για να κοιτάξω, βλέπω το ακαρτέρητο.

*

Μια μυρωδιά της βροχής σε κρύα ανανήφουσα σκόνη.
Λιγδερά ενημερωτικά δελτία ετών όσων της περασιάς του
καναλιού, εκεί στο στένωμα, όπου φρακάρισαν τα
πεσμένα σιωπηλά παραμείναντα.
Ψωμιά από μάρμαρο.
Σκέφτομαι διαφορετικά από μένα επειδή,
αδιαφόρετο καθώς είναι
να νιώθω ευτυχής περπατώντας ασκόπως, είμαι δύσπιστος 
όσον αφορά το γνώριμο αυτό μέρος που με σπρώχνουν –
σείστηκε ο περίγελος σ’ αυτόν τον εντελώς
ουδέτερο ζωτικό χώρο, που η αναίδειά του τον καθιστά
σχετικώς διακριτικό.
Μου τα έλεγα, ακόμη κι όταν άνθιζα αυτή την εποχή κάθε έτους
και βάραινα και μια μου άκρη ακουμπούσε,
νωχελικά απονεκρωμένη, στην πραγματικότητα των γενικοτήτων,
ως φιμωμένη παραπομπή κάποιου επαίσχυντου μυστικού.
Αν αξίζει λοιπόν, κάτι, ορισμένη αξία περιπτωσιακή που
σε προσπέρασμα αναλογεί, πιθανόν
ονομασμένο κάπως βιαστικά, κι αυτό, σκέψη˙
είναι εκείνο που έχει
τη βάση του αποβάλλουσα.
Έχει τη λιγόστεψή του πιστέψει.


Γιάννης Λειβαδάς, αποσπάσματα από την ποιητική σύνθεση Κενά Τεκμαιρόμενα, εκδ. Κουκούτσι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου