Ενθύμιο - Cid Corman


Έχω ακόμα
ένα
αγριολούλουδο

ανάμεσα
στα φύλλα
εκείνου του
ημερολογίου

τόσο δα
κίτρινο
συμπιεσμένο
παρ’ όλα αυτά
σωσμένο

από τα
χρονικά
εκείνων
των αγρών

όπου κι οι δύο
μελαγχολήσαμε
και
ονειρευτήκαμε τις

ζωές απ’ τις
οποίες δεν
μπορέσαμε τότε
να ξεφύγουμε

παρά μόνο
ζώντας τες
διαμέσω αυτού
του θανάτου.

*

Η φυσική ικανότητα - Robert Creeley


Πρώτα εκεί, επικυρώνει πως είναι εδώ ακόμα.
Μακρινό όπως φαίνεται, ύστερα κοντινό μοιάζει.
Το βρίσκω εδώ κι εκεί ασαφές.

Άμα το χέρι μου δεν ήταν παρά μία
προέκταση ενός εξωτερικού που μέσα προσεγγίζει
για να εργαστεί με κοινά μέσα ώστε εμένα να αλλάξει;

Όλα τα πράγματα είναι ύλη, κι όμως μοιάζουν
συλλαβόντα σ’ ενός ονείρου την ανυπομονησία,
εγκλωβισμένα μες στην αμηχανία που εκφράζουν.

*

Πρόζα 31 (Η Λογική των Αντιφάσεων) - Michael Palmer


Ένα λογικό αξίωμα λένε πως είναι μία κενή
ή βάσιμη εισήγηση διότι τίποτα δεν γίνεται να
προστεθεί στις λογικές βάσεις του επιχειρήματος
το οποίο διέπει. Αυτό οδηγεί στη λογική των
αντιφάσεων. Είναι ανακόλουθο να πούμε πως
μία πρόταση είναι απίθανη διότι είναι
αυτό-αντικρουόμενη. (Είναι επίσης αμφίσημη).
Η ερμηνεία του πιθανού δοθείσα σε μία
καθορισμένη κατάσταση πληροφόρησης (πραγματική ή
υποτιθέμενη) που δεν γνωρίζουμε πως δεν είναι αληθής,
άλλο ένα ανακόλουθο αποκρύπτει.



από το Η Μεταμοντέρνα Αμερικανική Ποίηση, μτφρ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Κουκούτσι

* * *

  'Οι ποιητές μαθαίνουν στους αναγνώστες να βλέπουν και να ζουν τον κόσμο με διαφορετικούς τρόπους από εκείνους που οι τελευταίοι έχουν συνηθίσει. Ο μεταμοντερνισμός διερεύνησε, όπως και ο μοντερνισμός, τη σχέση της γλώσσας με την ταυτότητα της ποίησης και τη διαχείριση των εννοιών. Ανήγαγε όμως τις αιτιώδεις διαδικασίες σε ποιητική μορφή που δεν χρειαζόταν περιεχόμενο για να υπάρξει αλλά μόνο κάποιου είδους αισθητική ενσωμάτωση.
   Η πεποίθηση της «ασυνέχειας» μεταξύ ποιητικού υποκειμένου και αντικειμένου ήταν απολύτως λογικό να δημιουργήσει το αίσθημα του κατακερματισμού, εφόσον στην καθημερινή ζωή οι διακρίσεις και οι ασταμάτητες κατανομές δημιούργησαν περαιτέρω ρήξη με την πραγματικότητα. Αυτή είναι μια αλήθεια. Αναρωτιέται όμως κανείς για ποιο λόγο, για ποια γραφή, είναι υποχρεωμένος να παρακολουθεί τη ζωή μέσω κάποιας αναξιόπιστης προβολής κατά την οποία η ζωή και το πνεύμα παύουν να επινοούν τον εαυτό τους στο αεικίνητο σημείο συμβολής ζωής και θανάτου, δηλαδή στην ποίηση.
   Οι αυτοτελείς μετατοπίσεις σφυρηλατούν εντέλει μία διαδοχικότητα που μονίμως χρήζει διαδοχής. Γιατί δεν διαθέτει περιεχόμενο, ή, το περιεχόμενο που διαθέτει, δεν είναι αρκετό για ποίηση. Η ποίηση συμβαίνει εκ νέου, ώστε το περιεχόμενο να είναι αναντικατάστατο, ειδικά όταν αρνείται να υπάρξει ως τέτοιο· όταν επιλέγει να απουσιάζει, ώστε η μόνη εγκυρότητα που απομένει να είναι η δημιουργία του.
   Μια υπεραπλούστευση του παραπάνω, που βοηθά στη διάκριση μεταξύ συντονισμού και στόχου: η ειρωνεία μπορεί να είναι μέρος της ποίησης μόνον όταν βρίσκεται σε σημείο ρήξης, ή όταν αποτελεί η ίδια σημείο ρήξης. Όταν η ειρωνεία εμφανίζεται ως επιθυμία για απόκλιση από την κανονικότητα, έχουμε επιθυμία απόκλισης από την κανονικότητα, δεν έχουμε ποιητική ειρωνεία. Μα θα υποκριθώ πως δεν έγραψα την προηγούμενη φράση, πως δεν βρίσκομαι εδώ, ώστε να διαβαστεί απρόσκοπτα.
   Σημαντικοί, μοντερνιστές ή μεταμοντερνιστές, ήταν οι ποιητές που διέθεταν μοναδική, ιδιόμορφη γραφή, όπως συμβαίνει με κάθε σημαντικό ποιητή του απώτερου παρελθόντος και θα συμβεί παρομοίως στο απώτερο μέλλον. Δεν καθιστά το λογοτεχνικό κίνημα σημαντικό έναν ποιητή. Ο ποιητής, από τη στιγμή που δημιουργεί, είναι ήδη πιο ελεύθερος και αποριοθετημένος. Το ποίημα δεν σηματοδοτεί τη ρητή επιδίωξη της αναπαράστασης της ιδέας ενός ποιήματος, ή την ιδέα του ποιήματος. Είναι ποίημα. Εφήμερη ενσάρκωση του διαχρονικού.'

Γιάννης Λειβαδάς, από την Εισαγωγή της έκδοσης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου