ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΜΕΛΙ


Είδα στον ύπνο μου τα περιστέρια που μπαινόβγαιναν στο παλιό καμπαναριό. Τα αεροπλάνα που διαιρούσαν τον αέρα. Τα καρφιά που μπήγονταν στο σώμα του Χριστού. Τα αυτοκίνητα που πετούσαν χωρίς φτερά. Την κουρτίνα που σκέπαζε τους ήχους του βραδινού. Τον καλπασμό των αλόγων. Τα τρένα που διαλύονταν στην κοιλάδα. Τα είδα όλα αυτά κι έπειτα πλάγιασα σε μια λίμνη από μέλι πικρό.

*

ΚΟΜΜΕΝΟ ΧΕΡΙ


Μου είχαν αναθέσει να ταχτοποιήσω ένα δωμάτιο, που ήταν γεμάτο με παλιά αντικείμενα. Ήταν στοιβαγμένα εκεί μέσα σε τετράδια, παιχνίδια, μάσκες, παπούτσια, βεντάλιες, μουσικά κουτιά, κρύσταλλα και παράξενα καπέλα. Ανάμεσα σε φθαρμένα, σκονισμένα υφάσματα ανακάλυψα ένα κομμένο χέρι. Ήταν ένα ανδρικό, κατάλευκο χέρι, με αξαίσιες γραμμές και γαλάζιες φλέβες. Τα δάχτυλα ήταν μακριά και καλοσχηματισμένα. «Μάλλον ανήκε σε κάποιον πιανίστα», σκέφτηκα. Όταν το πήρα στην αγκαλιά μου άρχισε να κινείται. Το ακούμπησα τρομαγμένος πάνω στα ξεθωριασμένα υφάσματα και αμέσως ηρέμησε. Όταν το ξαναέπιασα, σκαρφάλωσε στο στήθος μου και κάλυψε το πρόσωπό μου με ένα απαλό άγγιγμα. Είχε μια θαμπή, κεχριμπαρένια απαλότητα.



Αλέξανδρος Ίσαρης, Ονειρολόγιο, εκδ. Στερέωμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου