Το Ερωτικό Τραγούδι του Τζ.  Άλφρεδ Προύφροκ [απόσπασμα]


Και νά το απόγευμα, το δείλι, κοιμάται τόσο ειρηνικά!
Γαληνεμένο από ακροδάχτυλα μακριά,
Κοιμισμένο ... κουρασμένο ... ή λίγο προσποιητά,
Τεντώνεται στο πάτωμα, πλάι σε σένα και σε μένα.
Θα ’βρισκα άραγε μετά το τσάι, τα γλυκά,
                          τα παγωτά μαζί της
Τη δύναμη να φθάσω τη στιγμή ώς την κορύφωσή της;
Όμως κι αν έκλαψα και νήστεψα, έκλαψα κι έχω προσευχηθεί,
Κι αν είδα το κεφάλι μου (με αραιωμένα τα μαλλιά)
                          σε δίσκο επάνω,
Δεν είμαι εγώ προφήτης – και τούτα για σπουδαία δεν τα κάνω·
Είδα του μεγαλείου μου τη στιγμή να τρεμοσβήνει,
Και είδα τον αιώνιο Θυρωρό μ’ ένα μειδίαμα κρυφό
                          το πανωφόρι να μου δίνει,
Με λίγα λόγια, είχα φοβηθεί.

Και θ’ άξιζαν στο τέλος όλ’ αυτά,
Μετά το τσάι και τα γλυκά,
Μέσα στις πορσελάνες, μέσα σε κάποια μας συνομιλία,
Θα είχε κάποια αξία,
Ν’ άρπαζα μ’ ένα χαμόγελο την ευκαιρία,
Να έκλεινα όλο το σύμπαν σε μια σφαίρα εκεί σφιχτά
Και κυλώντας την προς ένα ερώτημα συντριπτικό,
Να ’λεγα:  «Είμαι ο Λάζαρος, ο εκ νεκρών, εδώ βρίσκομαι πάλι,
Για όλα να μιλήσω, όλα να σας τα πω» —
Αν κάποια τότε, σιάζοντας το μαξιλάρι στο κεφάλι,
        Έλεγε «Διόλου δεν εννοούσα αυτό·
        Διόλου, δεν είναι αυτό».

Και θ’ άξιζαν στο τέλος όλα αυτά,
Θα είχε κάποια αξία,
Μετά τα δειλινά και τους αυλόγυρους και τους βρεγμένους δρόμους,
Μετά από τα ρομάντζα, τα φλιτζάνια του τσαγιού,
                          και φούστες που θροΐζουνε στο πάτωμα από πίσω —
Αυτά και πόσα ακόμη ν’ αριθμήσω; —
Αδύνατο να πω ακριβώς τι εννοώ!
Όμως τα νεύρα ήταν σαν σχήματα ριγμένα σε οθόνη
                          από ’να προβολέα μαγικό:
Θα είχε κάποια αξία
Αν κάποια τότε, σιάζοντας το μαξιλάρι ή βγάζοντας
                          το σάλι απ’ το λαιμό,
Έλεγε γυρνώντας στο παράθυρο:
        «Διόλου, δεν είναι αυτό,
        Διόλου δεν εννοούσα αυτό».



Τ. Σ. Έλιοτ, Το Ερωτικό Τραγούδι του Τζ. Άλφρεδ Προύφροκ, μτφρ. Άλκης Άβερμπαχ, εκδ. Κουκούτσι

* * *

  'Η ποίηση του Έλιοτ λειτουργεί σε ευρύ υποστασιακό επίπεδο και σε πολλά συνειρμικά επίπεδα. Ψυχικές οδύνες του δημιουργού της, άγχη, ματαιώσεις επιδιώξεων, εμπειρίες θανάτου, η κατάρρευση του μεταπολεμικού κόσμου, αντίρροπες εσωτερικές δυνάμεις που ο Έλιοτ δεν βρήκε το θάρρος να πολεμήσει, καταφάσεις που κέρδισε με σημαντικές  μεταστροφές στη ζωή του, όλα ενσωματώθηκαν στην ποιητική δημιουργία. Με δεξιοτεχνική κυριαρχία στη γλώσσα, αποστασιοποιημένη αφήγηση, μουσικότητα και ρυθμό δέσμευσε ξένες φωνές, άλλοτε ολόκληρο στίχο, άλλοτε μία λέξη, ακόμα και έναν υπαινιγμό, πραγματοποιώντας μια μοναδική ποιητική σύντηξη, ένα πολύτιμο αμάλγαμα υψηλής συγκίνησης, εμβριθούς στοχασμού και βαθείας αυτοσυνειδησίας.
   Ο λόγος του —ποιητικός, κριτικός ή θεατρικός— παραμένει στα γράμματα καίριος. Η πρόσβαση στη σημασία του πρώτου ποιήματός του «Προύφροκ» είναι «ένας λόγος αυτός να θυμόμαστε τους Ουράνιους που κάποτε ήταν εδώ και πάλι θα ρθούν με του χρόνου το πλήρωμα».'

Άλκης Άβερμπαχ, από την Εισαγωγή της έκδοσης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου