'Όμως η αλλαγή δεν σταμάτησε εκεί. Η υγρασία εισώρησε βαθιά. Οι άνθρωποι ένιωσαν την παγωνιά στις καρδιές τους· την υγρασία στο μυαλό τους. Στην απεγνωσμένη τους προσπάθεια να διατηρήσουν τα αισθήματά τους σε κάποιο περιβάλλον ζεστασιάς, επινοούσαν το ένα πρόσχημα μετά το άλλο. Ο έρωτας, η γέννηση και ο θάνατος τυλίχτηκαν σε μια ποικιλία ωραίων φράσεων. Άντρες και γυναίκες ασκούνταν διαρκώς σε υπεκφυγές και αποκρύψεις. Κι έτσι όπως ο κισσός και τα αειθαλή δέντρα φούντωναν έξω στο υγρό έδαφος, έτσι άρχσε να αυξάνεται και η γονιμότητα μέσα στα σπίτια. Η ζωή μιας μέσης γυναίκας μετριόταν από τον αριθμό των παιδιών που έφερνε στον κόσμο. Παντευόταν στα δεκαεννέα και ως τα τριάντα είχε αποκτήσει δεκαπέντε ή δεκαωχτό παιδιά – γιατί τα δίδυμα έκαναν θραύση. Έτσι προέκυψε η Βρετανική Αυτοκρατορία και έτσι –γιατί η υγρασία δεν σταματάει, εισχωρει στα μελανοδοχεία όπως στις ξύλινες κατασκευές– οι προτάσεις μεγάλωσαν, τα επίθετα πολλαπλασιάστηκαν, τα λυρικά ποιήματα έγιναν έπη και οι μικρές ασημαντότητες που παλιά κάλυμπταν δοκίμια ενός μονόστηλου, τώρα ήταν εγκυκλοπαίδειες δέκα και δώδεκα τόμων. Ε ναι, οι καιροί είχαν αλλάξει.

Βέρες.
Ο Θεός να μας βοηθήσει, όλος ο κόσμος κλείστηκε σε μια χρυσή βέρα. Πήγαινα σε κάποιο δείπνο. Παντού βέρες. Πήγαινα στην εκκλησία. Γύρω σου έβλεπες μόνο βέρες. Έβγαινα έξω με την άμαξά μου. Σε κάθε χέρι έλαμπαν με μια θαμπή λάμψη βέρες χρυσές ή επίχρυσες, λεπτές, χοντρές, λείες και απέριττες. Τα κοσμηματοπωλεία γέμισαν με βέρες! Τα ζευγάρια βάδιζαν ενωμένα για πάντα στη μέση του δρόμου σέρνοντας τα βαριά βήματά τους. Το δεξί χέρι της γυναίκας ήταν μονίμως περασμένο κάτω από το ανδρικό μπράτσο και τα δάχτυλά της εγκλωβισμένα μέσα στα δικά του. Μόνο όταν τους άγγιζε η μουσούδα κάποιου αλόγου, αποφάσιζαν να σαλέψουν και τότε, σαν να αποτελούσαν έναν συμπαγή όγκο, προχωρούσαν βαρύθημα προς την άκρη του δρόμου. Αυτό δεν έμοιαζε να είναι έργο της Φύσης. Ήταν αλλόκοτο, αηδιαστικό· πράγματι, υπήρχε κάτι σ’ αυτή την παντοτινή ένωση των δύο σωμάτων, που ήταν αποκρουστικό για την αντίληψή μου περί κοσμιότητας αλλά και υγιεινής.

Όμως τόσο ακατάβλητη είναι η φύση του πνεύματος αυτής της εποχής, που τσακίζει όποιον προσπαθεί να αντισταθεί, πολύ περισσότερο απ’ αυτούς που υποτάσσονται. Ίσως, λοιπόν, να υπάρχει για κάθε άντρα και κάθε γυναίκα κάποιος που έχει οριστεί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Μπορεί να είναι παρήγορο να ξέρεις ότι μπορείς να γείρεις κάπου· ότι μπορείς να καθίσεις· ότι μπορείς να ξαπλώσεις· να μη σηκωθείς ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ πια.

Το πνεύμα του δέκατου ένατου αιώνα με συνέτριψε.'


Βιρτζίνια Γουλφ, μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, διασ. Ιώ Βουλγαράκη, εκδ. Κάπα Εκδοτική

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου