Οι κρυψώνες

Οι κρυψώνες είναι αμέτρητες. Η σωτηρία μόνο μία.
Αλλά οι δυνατότητες της σωτηρίας
είναι και πάλι όσες και οι κρυψώνες.

*

Ο αληθινός δρόμος (Hommage-message à Pierre Boulez)

Ο αληθινός δρόμος περνά από ένα σκοινί
που δεν είναι τεντωμένο ψηλά αλλά ελάχιστα πάνω απ’ το έδαφος.
Μοιάζει μάλλον προορισμένο για να σκοντάφτεις παρά για να περπατάς πάνω του.

*

Έχω; Είμαι;

Δεν υπάρχει το «έχω», μόνο το «είμαι»: το «είμαι»
που λαχταρά ως και την ύστατη πνοή, ως και την ασφυξία.

*

In memoriam Joannis Pilinszky

Δεν μπορώ... στην πραγματικότητα να αφηγηθώ,
σχεδόν ούτε να μιλήσω.
Όταν αφηγούμαι, έχω συνήθως ένα αίσθημα σαν αυτό που έχουν τα μικρά παιδιά
όταν πρωτοδοκιμάζουν να περπατήσουν.


από το Θραύσματα από τον Κάφκα: Kafka-Fragmente, μτφρ. Λένια Ζαφειροπούλου, εκδ. Νεφέλη
Γκιόρκι Κούρταγκ  Φραντς Κάφκα
* * *

  'Ο Κούρταγκ αντιμετωπίζει τα αποσπάσματα των έργων του Κάφκα ως μουσική: οι συνθέσεις του συνοδεύουν και ακολουθούν την πολυσημία του συγγραφέα αναδεικνύοντας την αισθητηριακή πλευρά του ερμητικού και σχεδόν αδιαπέραστου καφικού σύμπαντος. Η φωνή και το βιολί δρουν συμπληρωματικά και αντιθετικά, ενεργοποιώντας τη ζωική δυναμική του έργου που πηγάζει από τη συνεχή και αδιάκοπη σύγκρουση και συμφιλίωση των αντιθέτων, τόσο σε επίπεδο μορφής όσο και περιεχομένου. Η αρχιτεκτονική κυκλική ενότητα μεταξύ διασποράς και συνέχειας, φαντασίας και δομικής αναγκαιότητας, μέρους και όλου και η ταλάντευση του υποκειμένου μεταξύ προσωπικού και οικουμενικού, αποτυχίας και προσπάθειας, ενοχής και απόλαυσης, λακωνικότητας και συναισθηματικού ξεσπάσματος βρίσκουν τη θραυσματική τους ολοκλήρωση μέσα από τη μουσική αντίστηξη των δύο ηχητικών πηγών.
   Μέσα στον αντιφατικό κόσμο του ωριαίου Kafka-Fragmente, ο Κούρταγκ υποσκάπτει την έννοια της γραμμικότητας διατηρώντας την αυθυπαρξία των μικρών-θραυσμάτων, που ταυτόχρονα συνδέονται σε ένα αδιόρατο, απροσδιόριστο όλον. Δεν υπάρχει αναφορά σε αρχή, μέση, τέλος: μόνο επαναλαμβανόμενες διαδρομές στο άπειρο του χρόνου. Διαδρομές σε έναν ρντός του κειμένου προορισμό οπυ ο καθένας καλείται να επιλέξει ακόμα και όταν η εσωτερική ύφανση του κειμένου μοιάζει να απαγορεύει κάθε πρόσβαση. Ο προορισμός υπάρχει αλλά είναι απροσπέλαστος. Το μόνο που μένει είναι η πορεία, το συμβάν, η κενή γραμμή της ιστορίας. «Υπάρχει στόχος, αλλά όχι δρόμος προς αυτόν. Ό,τι ονομάζουμε δρόμο είναι δισταγμός» (3, 7).'

Μαρία Σικιτάνο, 'Σημείωμα για τον Συνθέτη και το Έργο'

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου