'Πολλοί στη θέση του θα προτιμούσαν το λουλουδένιο μονοπάτι της νωχέλειας από τα απόκρημνα ύψη του καθήκοντος· αλλά ο Λόρδος Άρθουρ ήταν πολύ ευσυνείδητος για να βάλει την ευχαρίστηση πάνω απ’ τις αρχές του. Υπήρχε κάτι περισσότερο από απλό πάθος στην αγάπη του· και η Σύμπιλ ήταν γι’ αυτόν το σύμβολο όλων εκείνων που είναι καλά και ευγενή. Για μια στιγμή ένιωσε μια φυσική αποστροφή ενάντια σ’ αυτό που έπρεπε να κάνει αλλά γρήγορα το ξεπέρασε. Η καρδιά του του είπε πως δεν ήταν αμαρτία, αλλά μια θυσία. Το λογικό του του υπενθύμισε ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Είχε να διαλέξει ανάμεσα στο να ζει για τον εαυτό του και στο να ζει για τους άλλους, και αν και το καθήκον που του επιβλήθηκε ήταν αναμφίβολα τρομερό όμως ήξερε ότι δεν έπρεπε να επιτρέψει στον εγωισμό να θριαμβεύσει πάνω στην αγάπη. Αργά ή γρήγορα όλοι καλούμαστε να αποφασίσουμε για το ίδιο ζήτημα –σε όλους μας το ίδιο πρόβλημα μπαίνει για λύση. Στον Λόρδο Άρθουρ μπήκε νωρίς στη ζωή του –πριν ο χαρακτήρας του καταστραφεί από τον υστερόβουλο κυνισμό της μέσης ηλικίας, ή η καρδιά του διαφθαρεί από το ρηχό, μοντέρνο εγωισμό του καιρού μας και δεν είχε κανένα ενδοιασμό στο να κάνει το καθήκον του. Ευτυχώς όμως, γι’ αυτόν, δεν ήταν απλός ονειροπόλος ούτε επιπόλαιος ερασιτέχνης. Αν ήταν κάτι απ’ αυτά, θα δίσταζε, σαν τον Άμλετ, και θα άφηνε την αναποφασιστικότητα να βλάψει το σκοπό του. Αλλά ήταν βασικά πρακτικός. Η ζωή γι’ αυτόν σήμαινε περισσότερο δράση παρά σκέψη. Κάτεχε το πιο σπάνιο απ’ όλα τα πράγματα, τον κοινό νου.'

Όσκαρ Γουάιλντ, Το Έγκλημα του Λόρδου Άρθουρ Σάβιλ: Μια Μελέτη Καθήκοντος, μτφρ. Δάφνη Ανδρέου, εκδ. Στοχαστής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου